കിഴക്കിന്റെ ആത്മീയതയറിയാന്‍ ദോസ്തൊയേവ്സ്കിയെ വായിക്കുക

pope Francis in flight
Share this article ->Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestEmail this to someone

ബ്രസീലില്‍ നടന്ന ലോകയുവജന സംഗമത്തില്‍ യുവാക്കളെ അഭിസംബോധനചെയ്ത് തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ വിമാനയാത്രക്കിടയില്‍ പത്രപ്രവര്‍ത്തകരു മായി ഒരു മണിക്കൂര്‍ 20 മിനിറ്റ് നീണ്ടു നിന്ന ഒരു അഭിമുഖത്തിന് മാര്‍പ്പാപ്പാ തയ്യാറായി. നാളിതു വരെയുള്ള മാര്‍പ്പാപ്പായുടെ പ്രവര്‍ത്തനത്തെ വിലയിരുത്തിക്കൊണ്ട് അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ പത്ര പ്രവര്‍ത്തകര്‍ ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് തന്റെ സഭാനയം വ്യക്തമാക്കും വിധം കൃത്യമായിരുന്നു മാര്‍പ്പാപ്പായുടെ ഉത്തരങ്ങള്‍.

അങ്ങ് എപ്പോഴും പറയുന്നുണ്ടല്ലോ, അങ്ങേക്കുവേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണമെന്ന്…

അതെ ഞാന്‍ ജനങ്ങളോട് എപ്പോഴും പറയുന്നു എനിക്കുവേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണമെന്ന്. ഞാന്‍ വൈദികനായിരുന്നപ്പോള്‍ അങ്ങനെ പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. മെത്രാനായപ്പോള്‍ മുതല്‍ അങ്ങനെ പറയാന്‍ തുടങ്ങി. കാരണം അപ്പോള്‍ എനിക്കു മനസ്സിലായി ഞാന്‍ ധാരാളം ബലഹീനതകളും പ്രശ്നങ്ങളും ഉള്ള മനുഷ്യനാണെന്ന്, ഞാന്‍ പാപിയാണെന്ന്. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും ജനങ്ങളോട് എനിക്കുവേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണം എന്നു പറയുന്നത്.

ബ്രസീലിലെ സുരക്ഷ സംവിധാനങ്ങളെപ്പറ്റി…?

റിയോ ദെ ജനേറോയിലെ സുരക്ഷാപ്രശ്നങ്ങളെപ്പറ്റി വലിയ ആശങ്കകളും ചര്‍ച്ചകളും നടന്നിരുന്നെങ്കിലും ലോകയുവജന സമ്മേളനം തികച്ചും സമാധാനപരമായി കടന്നുപോയി. എല്ലാം വളരെ സ്വാഭാ വികമായിരുന്നു. സുരക്ഷാക്രമങ്ങളിലുമായ ലഘൂകരണം ജനങ്ങളുമായി കൂടുതല്‍ അടുത്തിടപഴകാന്‍ എനിക്ക് അവസരം നല്‍കി. ജനങ്ങളെ വിശ്വാസത്തിലെടുക്കാനാണ് എനിക്കു താല്‍പര്യം. ജനക്കൂട്ടത്തില്‍ നിന്ന് ഒരു ഭ്രാന്തനായ മനുഷ്യന്റെ ആക്രമണം ഉണ്ടാകാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട് എന്നത് തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. പക്ഷേ ദൈവം അവിടെയും ഉണ്ടല്ലോ! വെടിയുണ്ടയേല്‍ക്കാത്ത കവചിതവാഹനം എനിക്ക് ആവശ്യ മില്ല: കാരണം ഒരു മെത്രാനെ അയാളുടെ ജനങ്ങളില്‍ നിന്ന് നമ്മള്‍ സംരക്ഷിക്കാറില്ലല്ലോ. പരസ്പര അടുപ്പത്തിന്റെ ഭ്രാന്താണ് എനിക്കിഷ്ടം.

യാത്രാവേളയില്‍ കയ്യില്‍ കാണുന്ന ഈ ചെറിയ കറുത്ത ബാഗിനെ കുറിച്ച്…

ഇതിലെന്താണ് ഇത്ര കൗതുകം. യാത്രയില്‍ ഞാന്‍ എപ്പോഴും ഒരു ചെറിയ ബാഗ് കരുതുന്നു. എല്ലാവരും അങ്ങനെയല്ലേ? അതു വളരെ സ്വാഭാവികമാണ്. ഇതില്‍ എന്റെ ഷേവിംഗ്സെറ്റും, ഡയറിയും, പ്രാര്‍ത്ഥന പുസ്തകവുമാണുള്ളത്. ഒരു പുസ്തകം ഞാന്‍ കരുതാറുണ്ട്. ഇത്തവണ ലിസ്യുവിലെ വി. കൊച്ചുത്രേസ്യയുടെ ആത്മകഥയാണ്. ഞാന്‍ ആ വിശുദ്ധയുടെ വലിയ ആരാധകനാണ്. ആളുകള്‍ക്കെന്താണ് ഈ കൈസഞ്ചിയില്‍ ഇത്ര താല്‍പര്യം! ഇതില്‍ ന്യൂക്ലിയര്‍ ബോംബ് ഒന്നുമില്ല.

വത്തിക്കാന്‍ ബാങ്കില്‍ ഒരു മാറ്റം ആവശ്യമാണോ?

വത്തിക്കാന്‍ ബാങ്കില്‍ ഉണ്ടായ സ്ഥിതിവിശേഷങ്ങള്‍ പഠിക്കുന്നതിനായി ഏട്ടംഗ കര്‍ദ്ദിനാള്‍മാരുടെ സംഘത്തെ ചുമതലപ്പെടുത്തിയിരിക്കുകയാണ്. അവരുടെ അന്വേഷണ റിപ്പോര്‍ട്ട് വരുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കുന്നു. അന്വേഷണ സംഘത്തിലുള്ളവരെയും വത്തിക്കാന്‍ ബാങ്കില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നവരെയും എനിക്കു വിശ്വാസമാണ്. അതുകൊണ്ട് റിപ്പോര്‍ട്ട് വരുന്നതിനു മുമ്പ് അതിനെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത് ശരിയല്ല. അന്വേഷണസംഘത്തിലുള്ള കര്‍ദ്ദിനാള്‍മാര്‍ വത്തിക്കാനുപുറത്തുനിന്നുള്ളവരാണ് എന്നത് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. അടുത്ത വര്‍ഷമേ ഞാന്‍ ബാങ്കിന്റെ കാര്യത്തില്‍ പൂര്‍ണ്ണമായി ഇടപെടാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ ബാങ്കിന്റെ നടത്തിപ്പില്‍ ആവശ്യമായ മാറ്റങ്ങള്‍ വരു ത്തേണ്ടതായതുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോള്‍ ഈ പ്രശ്നത്തില്‍ ഇടപ്പെട്ടത്. ബാങ്ക് പുനഃസംഘടിപ്പിക്കേണ്ടതിനെക്കുറിച്ച് വത്തിക്കാന്‍ സ്റ്റേറ്റിനു അകത്തു നിന്നു തന്നെ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. ചിലര്‍ പറയുന്നു വത്തിക്കാന്‍ബാങ്ക് മറ്റുബാങ്കുകളെക്കാള്‍ നന്നായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നുണ്ടൈന്ന്. ചിലര്‍ പറയുന്നു അത് അടച്ചു പൂട്ടണമെന്ന്. ഏതായാലും അന്വേഷണ റിപ്പോര്‍ട്ട് വന്നതിനുശേഷം ബാങ്കിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനത്തെക്കുറിച്ച് തീരുമാനിക്കും. എന്തായാലും സത്യസന്ധമായും, സുതാര്യമായും മാത്രമേ ഇനി ഈ ബാങ്ക് നിലനില്‍ക്കുകയുള്ളൂ.

റോമന്‍ തിരുസംഘത്തിലെ മാറ്റങ്ങളും എതിര്‍പ്പുകളും എങ്ങനെ കാണുന്നു.

കോണ്‍ക്ലേവിനു മുമ്പുതന്നെ കര്‍ദ്ദിനാള്‍മാര്‍ മാറ്റ ത്തിനായി ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. അതിപ്പോള്‍ എന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമായി വന്നിരിക്കുകയാണ്. പേപ്പല്‍ വസതിയിലേക്ക് താമസം മാറ്റാന്‍ എനിക്കാവില്ല. കാരണം അത് അത്രവലിയ വസതിയാണ്; ആഡംബരകൊട്ടാരമാണെന്നൊന്നും ഞാന്‍ പറയുന്നില്ല. പക്ഷേ അവിടെ വളരെ കുറച്ചുപേരെ താമസിക്കുന്നുള്ളു. എനിക്ക് ആളുകളുമായി അടുത്ത് ഇടപഴകി ജീവിക്കുന്നതാണിഷ്ടം. ഇവിടെ അതിനുള്ള സൗകര്യ മുമ്പ്. പൊതുവില്‍ എല്ലാവരും ഇവിടെ ശാന്തമായ ജീവിതമാണ് നയിക്കുന്നത്. ദൈവം നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നതുപോലെയാണ് നമ്മള്‍ ജീവിക്കേണ്ടത്. എന്നാല്‍ സഭയിലെ എല്ലാ ശുശ്രൂഷികളും ശാന്ത മായി ജീവിക്കാന്‍ ബാധ്യസ്ഥരാണ്.

തിരുസംഘത്തില്‍ വിശുദ്ധരും, മെത്രാന്മാരും, പുരോഹിതരും, അല്മായരും, സന്യസ്തരും, ജോലിക്കാരും ഉള്‍പ്പെടുന്നുണ്ട്. ഇവരില്‍ പലരും അവരവരുടെ ഒഴിവുസമയങ്ങളില്‍ ദരിദ്രരെ രഹസ്യമായി സന്ദര്‍ശിക്കുകയോ ഏതെങ്കിലും പള്ളികളില്‍ സേവനം ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുന്നു. എന്നാല്‍ ഇങ്ങനെയൊന്നും അല്ലാത്ത ചിലരും ആ കൂട്ടത്തിലുണ്ട്. ഇതാണ് വലിയ ഒച്ചപാടുകള്‍ക്ക് കാരണം. “ഒരുകാട് വളര്‍ന്നുവരുമ്പോള്‍ ആരും അത് അറിയാറില്ല; എന്നാല്‍ ഒരു മരം വീഴുമ്പോള്‍ അതിന്റെ വലിയ ശബ്ദം എല്ലാവരും കേള്‍ക്കുന്നു.” ഇത്തരം സംഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുന്നത് എന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഇപ്പോള്‍ ഒരു മോണ്‍സിഞ്ഞോര്‍ (സ്കറാനോ) ജയിലിലാണ്. അദ്ദേഹം വിശുദ്ധനായതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹത്തെ ജയിലില്‍ അടച്ചത്

കൂറിയായില്‍ എതിര്‍പ്പുകള്‍ ഉണ്ടൈന്ന് പറയപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഞാനിതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല. ഞാന്‍ കാര്യമായൊന്നും ഇതുവരെ ചെയ്തിട്ടില്ലെന്നത് ശരി യാണ്. എന്നെ സഹായിക്കുന്നവര്‍ ഇവിടെ ഏറെയുണ്ട്. വിയോജിപ്പുള്ളപ്പോള്‍ അതു പറയുന്നവരെയാണ് എനിക്കിഷ്ടം. ചിലരുണ്ട് നേരിട്ട് എല്ലാം സമ്മതിക്കുകയും മാറിനിന്ന് വിമര്‍ശിക്കുകയും ചെയ്യും. അത്തരക്കാരെ ഞാനിതുവരെ ഇവിടെ കണ്ടില്ല.

പലപ്പോഴും മാര്‍പ്പാപ്പാ എന്ന് പറയാതെ റോമിന്റെ മെത്രാന്‍ എന്ന് പറയുന്നത്?

ഞാന്‍ റോമിന്റെ മെത്രാനാണ്. വരികള്‍ക്കിടയി ലൂടെ വായിക്കരുത്. മാര്‍പ്പാപ്പാ മെത്രാനാണ്, റോമി ന്റെ മെത്രാന്‍. അത് സഭയുടെ കേന്ദ്രമാണ്. അതാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതമായ പദവി. ബാക്കിയെല്ലാം അതിനു പുറകെ വരുന്നവയാണ്. ഞാന്‍ റോമിന്റെ മെത്രാന്‍ എന്ന അത്യുന്നത പദവിക്കു പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുമ്പോള്‍ സഭയുടെ കാതോലിക സ്വഭാവത്തെ ശ്രേഷ്ഠപ്പെടുത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

മാര്‍പ്പാപ്പായുടെയും മെത്രാന്മാരുടെയും ദൗത്യത്തെ എങ്ങനെ വിശദീകരിക്കും?

മെത്രാനായിരിക്കുക എന്നത് വലിയകാര്യമാണ്. എന്നാല്‍ മെത്രാനാകാന്‍ ശ്രമിക്കുക എന്നത് നല്ല കാര്യമായി ഞാന്‍ കരുതുന്നില്ല. ഒരു മെത്രാന്‍ മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്ന് സ്വയം ഉന്നതനാണ് എന്നു കരുതുന്നതാണ് മെത്രാനായിരിക്കുന്നതിലെ അപകടം. താന്‍ ഒരു രാജാകുമാരനാണെന്ന് കരുതിപോകുന്ന അവസ്ഥ.

‘ബുവെനേസ് ഐരേസിലെ’ മെത്രാന്‍ എന്ന നിലയില്‍ ഞാന്‍ അതീവസന്തുഷ്ടനായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ മാര്‍പ്പാപ്പാ എന്ന നിലയിലും ഞാന്‍ അതീവ സന്തുഷ്ടനാണ്. ദൈവം ഒരുത്തരവാദിത്വം നമ്മെ ഏല്‍പ്പിക്കുകയും നമ്മള്‍ അതു സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ അതു നമ്മളെ സന്തുഷ്ടരാക്കും.

ഭാവിയാത്രാപരിപാടികള്‍?

ഒന്നും തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല. പിയെമോന്തേയിലുള്ള എന്റെ ഇറ്റാലിയന്‍ ബന്ധുക്കളെ കാണാന്‍ പോകണമെന്നുണ്ട്. ഒരു ദിവസത്തെ വിമാനയാത്രകൊണ്ട് അത് സാധ്യമാക്കാം എന്നാണ് വിചാരിക്കുന്നത്.

പോള്‍ ആറാമന്‍ മാര്‍പ്പാപ്പായും പാത്രിയാര്‍ക്കീസ് അത്തനഗോറസ്സുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചയുടെ അമ്പതാം വാര്‍ഷികാഘോഷത്തിന് ജറൂസലെമിലേക്ക് പാത്രിയാര്‍ക്കീസ് ബര്‍ത്തോലോമിയ എന്നെ ക്ഷണിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇസ്രായേല്‍ ഗവണ്‍മെന്റും പാലസ്തീന്‍ അധികാരികളും അതിനായി ക്ഷണിച്ചിട്ടുണ്ട്. കൂടാതെ ഏഷ്യ സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍ ആഗ്രഹമുണ്ട്. ബനഡിക്ട് 16-ാമന്‍ പാപ്പായ്ക്ക് അതു സാധിച്ചില്ല. നവംബര്‍ 30-ാം തീയ്യതി വി. അംബ്രോസിന്റെ തിരുനാള്‍ ആഘോഷങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ കോണ്‍സ്റ്റാന്റിനോപ്പിളില്‍ പോകണമെന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍ മറ്റു തിരക്കുകള്‍ കാരണം അതു സാധിക്കും എന്നു കരുതുന്നില്ല.

മാര്‍പ്പാപ്പാ കൂട്ടിലടക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ് എന്നു പറയാമോ…?

ഞാന്‍ ഒരു തെരുവു വൈദികനാണ്. റോമിലെ വഴികളിലൂടെ നടക്കുവാന്‍ എനിക്ക് അതിയായ ആഗ്രമുണ്ട്. വത്തിക്കാന്‍ പൊലീസ് വളരെ നല്ലവരാണ്. ഒരു പക്ഷേ അവര്‍ എനിക്ക് അല്പം കൂടതല്‍ സ്വാതന്ത്ര്യം തരുന്നുണ്ടാകാം.

സഭയില്‍ സ്ത്രീകളുടെ സ്ഥാനത്തെപ്പറ്റി?

സ്ത്രീയില്ലാത്ത സഭ മറിയം ഇല്ലാത്ത അപ്പസ്തോല സംഘം പോലെയാണ്. സഭയില്‍ സ്ത്രീകളുടെ സ്ഥാനം മറിയത്തില്‍ പ്രതിഫലിക്കുന്നു. എല്ലാ അപ്പസ്തോലന്മാരെക്കാളും പ്രധാനി മറിയമാണ്. സഭ സ്ത്രൈണമാണ്. കാരണം; അവള്‍ ഭാര്യയാണ്, അമ്മയാണ്. സഭയില്‍ പ്രവ്രത്തിക്കുന്ന സ്ത്രീകളെക്കൂടാതെ സഭയെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ സാധ്യമല്ല. എന്നാ നമുക്കിന്നും സ്ത്രീയെ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന ഒരു ദൈവശാസ്ത്രമില്ല. അതു നമ്മള്‍ ഉണ്ടാക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. സഭയില്‍ സ്ത്രീകളുടെ പൗരോഹിത്യത്തെക്കുറിച്ച് ജോണ്‍ പോള്‍ രണ്ടാമന്‍ മാര്‍പ്പാപ്പാ വളരെ വ്യക്തമായ കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ അവതരിപ്പിച്ചതിനാല്‍ സഭയില്‍ സ്ത്രീകളുടെ പൗരോഹിത്യത്തിലേക്കുള്ള വാതില്‍ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. എന്നാല്‍ മറിയമാണ് മെത്രാന്മാരായ അപ്പസ്തോലന്മാരെക്കാള്‍ എല്ലാം പ്രധാനി എന്നതുകൊണ്ട് സഭയില്‍ മെത്രാന്‍മാരെക്കാളും പുരോഹിതരെക്കാളും പ്രാധാന്യം സ്ത്രീകള്‍ക്കാണ് വേണ്ടത്. സ്ത്രീകളെ അള്‍ത്താര ബാലികമാരാക്കിയതുകൊണ്ടോ ലേഖനം വായിക്കാന്‍ അനുവദിക്കുന്നതുകൊണ്ടോ കാരുണ്യപ്രവര്‍ത്തന സംഘടനകളുടെ പ്രസിഡന്റ് ആക്കിയതുകൊണ്ടോ കാര്യമില്ല. അപ്പ സ്തോലന്മാരെക്കാള്‍ പ്രാധാന്യം മറിയത്തിനായിരി ക്കുന്നതുപോലെ സഭയില്‍ മെത്രാന്‍മാരെക്കാളും പുരോഹിതന്മാരെക്കാളും പ്രാധാന്യം സ്ത്രീകള്‍ക്കാണ്.

ബനഡിക്ട് 16-ാമന്‍ പാപ്പായുമായുള്ള ബന്ധം?

ഇതിനുമുമ്പ് രണ്ടോ മൂന്നോ മാര്‍പ്പാപ്പാമാര്‍ വത്തിക്കാനില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോള്‍ അവര്‍ പരസ്പരം സംസാരിക്കാറില്ലായിരുന്നു. ആരാണ് യഥാര്‍ത്ഥ മാര്‍പ്പാപ്പാ എന്നതര്‍ക്കത്തിലായിരുന്നു അവര്‍ എന്നു തോന്നുന്നു. ഞാന്‍ ബനഡിക്ട് 16-ാമന്‍ പാപ്പായെ അതീവശ്രദ്ധയോടെ പരിഗണിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ മനുഷ്യനാണ് അദ്ദേഹം. ഒരു വിനീത മനുഷ്യന്‍. പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ മനുഷ്യന്‍. അദ്ദേഹം മാര്‍പ്പാപ്പായായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ഞാനതില്‍ അതീവ സന്തുഷ്ടനായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാജിപ്രഖ്യാപനവും എന്നെ ഒട്ടും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയില്ല. അദ്ദേഹം ഒരു മഹാവ്യക്തിയാണ്. അദ്ദേഹം വത്തിക്കാനില്‍ താമസിക്കുന്നത് ഒരു തടസ്സമല്ലേ എന്ന് പലരും എന്നോട് ചോദിക്കാറുണ്ട്. എന്നാല്‍ എനിക്കു വിവേകശാലിയായ അപ്പൂപ്പന്‍ (മൂത്തച്ഛന്‍) കൂടെ താമസിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള സന്തോഷമാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. കുടുംബത്തില്‍ അപ്പൂപ്പനെ നമ്മള്‍ ബഹുമാനിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകള്‍ക്ക് വിലകൊടുക്കുകയും ചെയ്യും. അദ്ദേഹം എനിക്ക് പിതൃസ്ഥാനീയനാണ്. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നങ്ങള്‍ നേരിടുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹവുമായി സംസാരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. ‘വത്തീലീക്സ്’ പ്രശ്നത്തില്‍ ഞാന്‍ ചെയ്തതുപോലെ. കഴിഞ്ഞ ഫെബ്രുവരി 28 ന് കര്‍ദ്ദിനാള്‍മാരോട് യാത്രപറയാന്‍ വന്നപ്പോള്‍ ബനഡിക്ട് പാപ്പാ ഇങ്ങനെ പറയുകയുണ്ടായി. “പുതിയ പാപ്പാ നിങ്ങളില്‍ ഒരാളാണ്. അദ്ദേഹത്തിന് ഞാന്‍ എന്റെ നിരുപാധികമായ വിധേയത്വം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. അദ്ദേഹം ഒരു അസാധാരണ മനുഷ്യനായിരിക്കും.”

പുനര്‍വിവാഹം ചെയ്ത വിവാഹമോചിതര്‍ക്ക് സഭ കൂദാശകള്‍ നല്‍കുന്നില്ല. ഇതിനെപ്പറ്റി…

സഭയില്‍ ഇക്കാര്യം വളരെക്കാലമായി ചര്‍ച്ച ചെയ്തുവരുന്നു. ഈ വിഷയത്തില്‍ അല്പം കരുണ കാണിക്കേണ്ട സമയമായി എന്ന് എനിക്കുതോന്നുന്നു. മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തില്‍ സഭനേരിടുന്ന പല പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കും കാരണം പല വൈദികരുടെയും നിഷേധാത്മകമായ സാക്ഷ്യങ്ങളാണ്. കാനോനിക നിയമങ്ങള്‍ വിശ്വാസികള്‍ക്ക് എതിരായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്ന പ്രവണത ഏറിവരുന്നുണ്ട്. ഇത് വിശ്വാസികളില്‍ വലിയ മുറിവുകള്‍ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഈ മുറിവുകളെ കരുണ കൊണ്ടാണ് ഉണക്കേണ്ടത്. സഭ അമ്മയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എല്ലാവരോടും കരുണ കാണിക്കാന്‍ നാം ബാധ്യസ്ഥരാണ്. മുറിവേറ്റവര്‍ നമ്മുടെ അടുത്തേക്കുവരാന്‍ കാത്തിരിക്കരുത്. മറിച്ച് നാം അവരെ തേടിപോകണം.

വിവാഹ മോചിതര്‍ക്ക് കൂദാശകള്‍ സ്വീകരിക്കാം എന്നാല്‍ പുനര്‍വിവാഹിതരായ വിവാഹമോചിതര്‍ക്ക് അതിന് സാധിക്കുന്നില്ല. കര്‍ദ്ദിനാള്‍മാരുടെ എട്ടംഗ സംഘം ഒക്ടോബറില്‍ കൂടുമ്പോള്‍ ഈ വിഷയം ചര്‍ച്ചച്ചെയുന്നതാണ്. വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അജപാലന കടമകളെ സഭ വളരെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. ബുവെനസ് ഐരേസിലെ എന്റെ പിന്‍ഗാമിയായിരുന്ന കര്‍ദ്ദിനാള്‍ കുറാസിനോ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു: “ഇന്നത്തെ വിവാഹങ്ങളില്‍ പകുതിയും അസാധുവാണെന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നു. കാരണം വിവാഹം എന്നന്നേക്കും ഉള്ള ഒരു ബന്ധമാണെന്ന് തിരിച്ചറിവില്ലാതെയാണ് ആളുകള്‍ വിവാഹിതരാകുന്നത്. സാമൂഹ്യ ആവശ്യങ്ങള്‍ നിറവേറ്റാനാണ് മിക്കവരും വിവാഹിതരാവുന്നത്. ഈ പറഞ്ഞ വൈവാഹിക സാധുതയെപ്പറ്റിയും ചര്‍ച്ചചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.

എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങ് എപ്പോഴും ദൈവത്തിന്റെ കരുണയെപ്പറ്റി സംസാരിക്കുന്നത്?

നാം കരുണ കാണിക്കേണ്ട സമയമായി എന്നാണ് എനിക്കു തോന്നുന്നത്. സഭ അതിന്റെ പതിവു മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളില്‍ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ച് കരുണ കാണിക്കേണ്ട സമയമാണിത്. കാരണം ആഗോളസഭയില്‍ വൈദികര്‍ നേരിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആരോപണങ്ങളും, വിശ്വാസികള്‍ക്കെതിരെ സഭയുടെ നിലപാടുകളും സഭയില്‍ വലിയ മുറിവുകള്‍ ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നു. മുറിവുകള്‍ നിരവധിയാണ്. അതില്‍ പുരോഹിതരും അത്മായരും ഉണ്ട്. അമ്മയാകുന്ന സഭ ഈ മുറിവുകള്‍ ഉണക്കേണ്ട സമയമായിരിക്കുന്നു.

നമ്മളോട് ക്ഷമിക്കുന്നതില്‍ ദൈവത്തിന് മടുപ്പു തോന്നുന്നില്ലെങ്കില്‍ നമുക്കും മറ്റൊരു മാര്‍ഗ്ഗത്തെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാന്‍ സാധിക്കുകയില്ല. നമുക്കും മറ്റുള്ളവരോട് ക്ഷമിക്കകുകയോ നിവര്‍ത്തിയുള്ളൂ. ധൂര്‍ത്ത പുത്രന്റെ കഥയില്‍ സ്വത്തുക്കളെല്ലാം ധൂര്‍ത്തടിച്ച് തിരികെ വന്നമകനോട് നീ പണമെല്ലാം എന്തു ചെയ്തു എന്നു ചോദിക്കുകയല്ല പിതാവ് ചെയ്തത്. ഒരു സദ്യ ഒരുക്കി തിരിച്ചുവരവ് ആഘോഷിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. മകന്‍ പിതാവിനുവേണ്ടി കാത്തു നില്‍ക്കുകയല്ല; പിതാവ് മകനുവേണ്ടി കാത്തുനില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. അങ്ങിനെ കാത്തുനിന്നതുകൊണ്ടാണ് വരുന്നതു കണ്ടപ്പോള്‍ പടിക്കലേക്ക് ഓടി ച്ചെന്ന് സ്വീകരിച്ചത്.

പാപ്പായായതിനു ശേഷമുള്ള നല്ലതും ചീത്തയുമായ അനുഭവങ്ങള്‍?

ഇറ്റലിയിലെ മെത്രാന്മാരുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചയാണ് നല്ല അനുഭവം. ലംബഡുസയിലേക്കുള്ള യാത്ര വേദനാജനകമായിരുന്നെങ്കിലും അതെനിക്കു ഗുണം ചെയ്തു. ഇറ്റലിക്കടുത്തുള്ള ആ ദ്വീപിലേക്ക് അഭയാര്‍ത്ഥികളായി വരുന്നവര്‍ പേര്‍ കടലില്‍ മുങ്ങിമരിക്കുന്നു എന്നത് ഏറെ വേദനാജനകമാണ്. ഈ സംഭവം എന്നെ മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി പഠിപ്പിച്ചു. ഈ അഭയാര്‍ത്ഥികള്‍ ആഗോള സാമൂഹ്യസാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയുടെ ഇരകളാണ് എന്നതാണ് ആ സത്യം.

വത്തീലിക്കിനെപ്പറ്റി…

ബനഡിക്ട് 16-ാമന്‍ പാപ്പായെ ‘ഗൊണ്ടാള്‍ഫേ’ കൊട്ടാരത്തില്‍ വച്ചുകണ്ടപ്പോള്‍ അവിടെ ഒരു പെട്ടിയും അതിനു മുകളില്‍ ഒട്ടിച്ച ഒരു കവറും കണ്ടിരുന്നു. വത്തീലീക്കിനെപ്പറ്റി അന്വേഷിച്ച മൂന്നംഗ കര്‍ദ്ദിനാള്‍ സമിതി ശേഖരിച്ച തെളിവുകളാണ് ആ പെട്ടിക്കുള്ളിലെന്ന് പാപ്പാ പറഞ്ഞു. കവറുകള്‍ക്കുളിലാകട്ടെ സമിതിയുടെ ക-െത്തലുകളും. വത്തീലീക്സ് ഒരു വലിയ പ്രശ്നമാണെങ്കിലും അതെന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നില്ല.

ഓര്‍ത്തഡോക്സ് സഭകളെപ്പറ്റി…

ഓര്‍ത്തഡോക്സ് സഭകള്‍ അവരുടെ ആരാധന ക്രമങ്ങള്‍ അതേപടി കാത്തു സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവ അതിസുന്ദരമാണ്. അവര്‍ ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുകയും പാട്ടുകള്‍ പാടുകയും ചെയ്യുന്നു. സമയം അവര്‍ക്കൊരു വിഷയമല്ല. ആരാധനയുടെ അര്‍ത്ഥം നമുക്ക് ചെറിയതോതില്‍ കൈമോശം വന്നിരിക്കുന്നു. യൂറോപ്പിനെപ്പറ്റി സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ ഒരിക്കലിങ്ങനെ പറയുകയുണ്ടായി. വെളിച്ചം വരുന്നത് കിഴക്കു നിന്നാണ്. എന്നാല്‍ ഉപഭോഗസംസ്ക്കാരവും സാമ്പത്തികക്രയശേഷിയില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ ഭൗതിക ജീവിതവും വരുന്നത് പടിഞ്ഞാറുനിന്നാണ്.

എല്ലാറ്റിന്റെയും കേന്ദ്രം ദൈവമാണ് എന്ന സുന്ദരമായ ആശയം കിഴക്കന്‍ സഭകള്‍ ഇപ്പോഴും കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. ദോസ്തോവിസ്ക്കിയെ വായിക്കുമ്പോള്‍ റഷ്യയിലെയും പൗരസ്ത്യദേശത്തെയും ആത്മീയത നമുക്ക് അനുഭവിക്കാനാകും. കിഴക്കിന്റെ വെളിച്ചവും ഉണര്‍വ്വും നമുക്കിന്ന് ആവശ്യമാണ്.

ജോണ്‍ 23-ന്റെയും ജോണ്‍പോള്‍ 2-ന്റെയും വിശുദ്ധപദവിയെക്കുറിച്ച്?

ജോണ്‍ 23-ാമന്‍ പാപ്പാ ഒരു നാട്ടുമ്പുറത്തെ വൈദികനെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു. തുര്‍ക്കിയിലായിരിക്കുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹം ജൂതന്മാരെ രക്ഷിക്കാനായി ഉണ്ടാക്കിയ വ്യാജമാമ്മോദീസ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകള്‍ ഓര്‍മ്മിക്കുക. അദ്ദേഹം ഒരു സരസഹൃദയനായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ‘നുണ്‍ഷ്യോ’ ആയിരുന്നപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തെ ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ചിലര്‍ വത്തിക്കാനില്‍ വളരെയധികം സമയം അദ്ദേഹത്തെ കാത്തുനിര്‍ത്തിക്കുമായിരുന്നു എന്നാല്‍ അത് മനഃപൂര്‍വമാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും പരാതിപ്പെട്ടില്ല. ആ സമയമത്രയും കൊന്തചൊല്ലുകയും, പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നീടദ്ദേഹം വത്തിക്കാനില്‍ മാര്‍പ്പാപ്പായായി എന്നോര്‍ക്കണം. അദ്ദേഹം വളരെ മാന്യനായിരുന്നു. അദ്ദേഹം മരിക്കുന്നതിനും ഇരുപതു ദിവസം മുമ്പ് കിഴക്കന്‍രാജ്യങ്ങളുടെ നയനതന്ത്ര ചുമതലവഹിച്ചിരുന്ന മോണ്‍. അഗസ്റ്റിനോ കാസ റോളി അദ്ദേഹത്തെ ഔദ്യോഗിക കാര്യങ്ങള്‍ക്കായി കണാന്‍ വന്നു. മാര്‍പ്പാപ്പാ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചത്. “നിങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും ജയിലില്‍ പോയി യുവാക്കളായ തടവുകാരെ കാണാറുണ്ടോ?” എന്നാണ്. പോകുന്നുണ്ടെന്ന മറുപടി കേട്ടപ്പോള്‍ മര്‍പ്പാപ്പാ പറഞ്ഞു:  “ആ ശീലം ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കരുത്.” രാജ്യങ്ങളുടെ നയതന്ത്രകാര്യങ്ങള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന വ്യക്തിയോടാണ് ഇത് പറയുന്നത് എന്നതാണ് പ്രധാനം. ജോണ്‍ 23-ാമന്‍ ഇന്നും അന്നും ഒരു മഹാത്മാവാണ്. ഇണ്ടാം വത്തിക്കാന്‍ കൗണ്‍സില്‍ വിളിച്ചു ചേര്‍ത്തത് അദ്ദേഹമാണ്. 12-ാം പീയൂസ് പാപ്പായ്ക്ക് അതു ചെയ്യണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും അതിനുള്ള സമയമായിട്ടില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു.

എന്നാല്‍ ജോണ്‍ 23-ാമന്‍ പാപ്പാ സമയത്തെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാതെ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രചോദത്തെ പിന്‍തുടര്‍ന്നു.

ജോണ്‍ പോള്‍ രണ്ടാമന്‍ സഭയുടെ മഹാനായ മിഷനറിയായിരുന്നു. വി. പൗലോസിനെപോലെ സഭയുടെ അകത്തളങ്ങളില്‍ നിന്ന് പുറത്തു കടന്ന് വിശ്വാസതീക്ഷ്ണതയുടെ ചൂട് അനുഭവിച്ച വ്യക്തിയാണ്. ഈ രണ്ടു മാര്‍പ്പാപ്പാമാരും മഹാത്മാക്കളായിരുന്നു. അവരെ വിശുദ്ധരാക്കുന്ന ദിവസം ഡിസംബര്‍ എട്ടെന്നാണ് തീരുമാനിച്ചിരുന്നത്. എന്നാല്‍ പോളണ്ടില്‍ നിന്നുള്ള ദരിദ്രരായ ജനങ്ങള്‍ക്ക് ഡിസംബറിലെ ശൈത്യത്തില്‍ ഇവിടെ എത്തിച്ചേരുക പ്രയാസമായതുകൊണ്ട് മറ്റൊരു ദിവസം ആലോചിക്കുന്നു.

സ്വവര്‍ഗ്ഗാനുരാഗത്തെപ്പറ്റി?

ഈ വിഷയത്തെപ്പറ്റി വളരെയേറെ ചര്‍ച്ചകള്‍ നടക്കുന്നുണ്ട്. തിരിച്ചറിയന്ന കാര്‍ഡുകളില്‍ സ്വവര്‍ഗ്ഗാനുരാഗി എന്നെഴുതിയ ആരെയും ഞാന്‍ വത്തിക്കാനില്‍ കണ്ടുമുട്ടിയില്ല. ഒരാള്‍ സ്വവര്‍ഗ്ഗാനുരാഗിയാകുന്നതും, സ്വവര്‍ഗ്ഗാനുരാഗികള്‍ക്കു വേണ്ടി വാദിക്കുന്നതും തമ്മില്‍ വ്യത്യാസമുണ്ട്. അതു രണ്ടും രണ്ടാണ്. ആദ്യത്തേത് സ്വാഭാവികമാണ്. പോബിയിങ് (pobbying) ആസൂത്രിതമാണ്. ജന്മനാ സ്വവര്‍ഗ്ഗാനുരാഗിയായ ഒരാള്‍ ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കുന്നു എങ്കില്‍ ആ വ്യക്തിയെ വിധിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ആരാണ്? സ്വവര്‍ഗ്ഗാനുരാഗികളോട് വിവേചനം കാണിക്കരുത് എന്നാണ് സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. അവരോട് അനുഭാവ പൂര്‍ണ്ണമായി പെരുമാറാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം എല്ലാവര്‍ക്കുമുണ്ട്. എന്നാല്‍ പോബിയിങ് അങ്ങനെയല്ല. പോബിയിംഗ് തെറ്റാണ്. അത് രാഷ്ട്രീയമായാലും സാമ്പത്തികമായാലും സാമൂഹ്യമായാലും സഭാപരമായാലും എല്ലാം തെറ്റുതന്നെ.

മോണ്‍. റിക്കയ്ക്ക് എതിരെയുള്ള സഭാനടപടികള്‍

ഈ സംഭവത്തില്‍ സഭാനിയമങ്ങള്‍ അനുസരിച്ച് ഒരു അന്വേഷണത്തിന് ഉത്തരവിടുകമാത്രമാണ് ഞാന്‍ ചെയ്തത്. അദ്ദേഹത്തിനെതിരായ ആരോപണങ്ങള്‍ ഒന്നും തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഒരാളുടെ യൗവ്വനത്തില്‍ ചെയ്ത പാപങ്ങള്‍ ചികഞ്ഞെടുത്ത് അയാളെ വീണ്ടും പാപിയെന്ന് മുദ്രകുത്തുന്നത് ശരിയല്ല. ഇത് സഭയില്‍ പലപ്പോഴും സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്. ബാല പീഡയേ പറ്റിയല്ല ഞാന്‍ പറയുന്നത്. അതു ക്രിമിനല്‍ കുറ്റമാണ് മറിച്ച് പാപങ്ങളെ പറ്റിയാണ്. ഒരാള്‍ പാപം ചെയ്യുകയും പശ്ചാത്തപിച്ച് പാപം ഏറ്റുപറയുകയും ചെയ്താല്‍ ദൈവം അതു പൊറുക്കുകയും മറക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പിന്നെ ആ പാപങ്ങള്‍ മറക്കാതിരിക്കാന്‍ മനുഷ്യന് അവകാശമില്ല. കാരണം നമ്മള്‍ അങ്ങനെ ചെയ്താല്‍ നമ്മുടെ പാപങ്ങള്‍ ദൈവവും പൊറുക്കുകയില്ല. ഏറ്റവും വലിയ പാപം ചെയ്ത വ്യക്തിയാണ് പത്രോസ്ശ്ലീഹാ. അദ്ദേഹം ക്രിസ്തുവിനെതന്നെ, ദൈവത്തെ തന്നെ തള്ളി പറഞ്ഞു പക്ഷേ, അദ്ദേഹമാണ് അദ്യത്തെ മാര്‍പ്പാപ്പായായത്. ഞാന്‍ വീണ്ടും പറയുന്നു. മോണ്‍. റിക്കായ്ക്ക് എതിരെ തെളിവുകളൊന്നും നമുക്കു ലഭിച്ചിട്ടില്ല.

Share this article ->Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestEmail this to someone

അഭിപ്രായങ്ങള്‍ രേഖപ്പെടുത്താം

വായനക്കാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ താഴെ എഴുതാവുന്നതാണ്. ദയവായി അവഹേളനപരവും വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപങ്ങളും ഒഴിവാക്കുക. വായനക്കാരുടെ അഭിപ്രായ പ്രകടനങ്ങള്‍ക്ക് marpapa.com ഉത്തരവാദിയായിരിക്കില്ല.

മലയാളത്തില്‍ അഭിപ്രായം രേഖപ്പെടുത്താന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക

Loading Facebook Comments ...

8 thoughts on “കിഴക്കിന്റെ ആത്മീയതയറിയാന്‍ ദോസ്തൊയേവ്സ്കിയെ വായിക്കുക

  1. http://www.thercia.com/PDF/Social%20Justice.pdf‎

    Fyodor Dostoevsky, the great Russian writer told a story.

    The place is Seville, Spain. The year is 1503, a time in the middle of something called the
    Inquisition, where heretics and members of other faiths were tried and punished by the Catholic Church. A time at the height of the Inquisition, called the auto de fe where heretics were burned at the stake for their mistaken beliefs. A time headed by a man called the Grand Inquisitor, who judges all and sets their punishment.

    The Grand Inquisitor is met by a most fantastic event. Christ returns to earth for a brief moment and in the midst of a crowd, cures a man of his blindness and raises the dead daughter of a prominent family. But the Grand Inquisitor, too, is in the crowd, and he commands his guards to take away Christ and throw him into prison. And such is his power, so completely are the people cowed into submission and trembling obedience to him, that the crowd makes way for the guard and they lead him away.

    The Inquisitor goes to meet his prisoner and tells him that he has no right to add anything to what he has already said, otherwise He will encroach on the people’s freedom of faith. The people are convinced that they have more freedom than ever, but they have brought their freedom to the Catholic Church and humbly laid it at her feet. The Church has at long last vanquished the freedom Christ thought so important, and by doing so has at long last made the people happy. Christ thought people wise and wonderful, but the 15 centuries since he came have proven that while a select few may be, most are nothing but weak, impotent and ignorant.

    To prove his point, the Inquisitor revisits the three questions Jesus faced in the desert and his
    temptation to come down off the cross. “Turn these stones into bread and mankind will run after you like a flock, grateful and obedient, though forever trembling, lest you withdraw your hand and deny them your bread.” But Jesus wouldn’t deny us our freedom, thinking what is that freedom worth if obedience is bought with bread?

    Choosing bread, he would have satisfied the universal and everlasting craving of humanity individually and together as one–to find someone to worship. We seek to worship what is established beyond dispute, so that all men would agree at once to worship it. We would at long last be a community.

    Christ is stronger than the weak race of men. There are three powers able to conquer and to hold captive forever the conscience of these impotent rebels for their happiness–these forces are miracle, mystery and authority. “Cast yourself down from this pinnacle, for angels shall hold you up lest you fall and bruise yourself.” Jesus refused, but could the weak, rebellious race of men. Are they Gods? Is the nature of men such, that they can reject miracles, and at the great moments of their life, the moments of their deepest, most agonizing spiritual difficulties, cling only to the free verdict of the heart?

    Jesus refused to be tempted by miracle, mystery or authority. And in his respect for us, bade us to do the same. A few people were strong enough to follow this, but they were the minority. Most people found miracle, mystery and authority too tempting and fell into their snare.

    The inquisitor too lived for a long time in the desert, seeking to rid himself of these temptations. All his life he loved humanity, and suddenly his eyes were opened and he saw that it is no great moral blessedness to attain perfection and freedom, if at the same time one gains the conviction that millions of God’s creatures have been created as a mockery, they will never be capable of using their freedom, that these poor rebels can never turn into giants to reject these temptations, that it was not for these that the Great Idealist dreamt his dream of harmony. So the Inquisitor left the proud and went back to the humble, for the happiness of the humble.

    And he realized that if someone were to rid humanity of these temptations and take them upon themselves that then this bulk of humanity could be saved too. As a side note, let me tell you that 800 years previously, Pepin the Short, King of the Franks, granted Ravenna to Pope Steven III, this was the origin of the pope’s temporal power. From that point on, this temporal power grew into the Holy Roman Empire and the Church’s immersion in this world. So the Inquisitor joined those who sought to correct Christ’s work on earth–the Jesuits. Dostoevsky did not like the Jesuits.

    By taking responsibility for right and wrong, those few took on the terrible burden of freedom for the sake of the many. To quote the Inquisitor: “We will even allow them to sin, for they are weak and helpless and we shall tell them that every sin will be expiated, if it is done with our permission, that we allow them to sin because we love them, and the punishment for these sins we shall take upon themselves. We will listen to the most painful secrets of their conscience, all, all they will bring to us, and we will have an answer for all. And they will be glad to believe our answer for it will save them from the great anxiety and terrible agony we endure at present in making a free decision for themselves. And all will be happy, all the millions of creatures except the hundred thousand who rule over them. For only we, we who guard the mystery, shall be
    unhappy.”

    These people of authority could take away the terrible burden of choice and decision from the weak masses, and ultimately lead them to salvation by treating them as children. His burning concern for the masses led him to seek a way to guide them like sheep. And the masses, sensing that through this they could find happiness on earth, would willingly cast off the oppressive burden of free will, and live in harmony with each other under the dictate of the few who carried on that burden for them.

    When the Inquisitor ceased speaking he waited some time for his Prisoner to answer him. His silence weighed down upon him. He saw that the Prisoner had listened intently and quietly all the time, looking gently in his face and evidently not wishing to reply. The old man longed for Him to say something, however bitter and terrible. But He suddenly approached the old man in silence and softly kissed him on his bloodless aged lips. That was his answer. The old man shuddered. His lips moved. He went to the door, opened it, and said to Him: “Go and come no more…come not at all, never, never” And he let Him out into the dark squares of the town. The Prisoner went away.

    The kiss glowed in the old man’s heart, but nevertheless he adhered to his idea and continued the auto de fe.

  2. The Grand Inquisitor
    From Wikipedia, the free encyclopedia

    The Grand Inquisitor is a parable in Fyodor Dostoyevsky’s novel The Brothers Karamazov(1879–1880). It is told by Ivan, who questions the possibility of a personal and benevolent God, to his brother Alyosha, a novice Orthodox monk. The Grand Inquisitor is an important part of the novel and one of the best-known passages in modern literature because of its ideas about human nature and freedom, and its fundamental ambiguity.

    Parable

    The tale is told by Ivan with brief interruptive questions by Alyosha. In the tale, Christ comes back to Earth in Seville at the time of the Spanish Inquisition. He performs a number of miracles (echoing miracles from the Gospels). The people recognize him and adore him, but he is arrested by Inquisition leaders and sentenced to be burnt to death the next day. The Grand Inquisitor visits him in his cell to tell him that the Catholic Church no longer needs him. The main portion of the text is devoted to the Inquisitor explaining to Jesus why his return would interfere with the mission of the Catholic Church.
    The Inquisitor frames his denunciation of Jesus around the three questions that Satan asked Jesus during the temptation of Christ in the desert. These three are the temptation to turn stones into bread, the temptation to cast Himself from the Temple and be saved by the angels, and the temptation to rule over all the kingdoms of the world. The Inquisitor states that Jesus rejected these three temptations in favor of freedom, but the Inquisitor thinks that Jesus has misjudged human nature. He does not believe that the vast majority of humanity can handle the freedom which Jesus has given them. The Inquisitor thus implies that Jesus, in giving humans freedom to choose, has excluded the majority of humanity from redemption and doomed it to suffer.
    Despite declaring the Inquisitor to be an atheist, Ivan also has the Inquisitor saying that the Catholic Church follows “the wise spirit, the dread spirit of death and destruction”, i.e., Satan. He says: “We are not with Thee, but with him, and that is our secret! For centuries have we abandoned Thee to follow him”. For he, through compulsion, provided the tools to end all human suffering and for humanity to unite under the banner of the Catholic Church. The multitude then is guided through the Church by the few who are strong enough to take on the burden of freedom. The Inquisitor says that under him, all mankind will live and die happily in ignorance. Though he leads them only to “death and destruction”, they will be happy along the way. The Inquisitor will be a self-martyr, spending his life to keep choice from humanity. He states that “anyone who can appease a man’s conscience can take his freedom away from him”.
    The Inquisitor advances this argument by explaining why Christ was wrong to reject each temptation by Satan. Christ should have turned stones into bread, as men will always follow those who will feed their bellies. The Inquisitor recalls how Christ rejected this, saying “man cannot live on bread alone”, and explains to Christ: “Feed men, and then ask of them virtue! That’s what they’ll write on the banner they’ll raise against Thee and with which they will destroy Thy temple. Where Thy temple stood will rise a new building; the terrible tower of Babel will be built again, and though, like the one of old, it will not be finished”. Casting himself down from the temple to be caught by angels would cement his godhood in the minds of people, who would follow him forever. Ruling over all the kingdoms of the Earth would ensure their salvation, the Grand Inquisitor claims.
    The segment ends when Christ, who has been silent throughout, kisses the Inquisitor on his “bloodless, aged lips” instead of answering him. On this, the Inquisitor releases Christ but tells him never to return. Christ, still silent, leaves into “the dark alleys of the city”. Not only is the kiss ambiguous, but its effect on the Inquisitor is as well. Ivan concludes: “The kiss glows in his heart, but the old man adheres to his idea”.
    Christ’s kiss may also mirror an event that occurs earlier in the novel when the elder Zosima bows before Dmitri Karamazov. No one seems to understand why Zosima does this, and Fyodor Karamazov exclaims: “Was it symbolic of something, or what?”.
    Not only does the parable function as a philosophical and religious work in its own right, but it also furthers the character development of the larger novel. The parable reveals Ivan’s contempt for organized religion. After relating the tale, Ivan asks Alyosha if he “renounces” Ivan for his views. Alyosha responds by giving Ivan a soft kiss on the lips, to which the delighted Ivan replies: “That’s plagiarism… Thank you though”. The brothers part soon afterward.

  3. A great priest with full of holy spirit and with Godly prompted ideas. Ofcourse we need changes in church without affecting the basic principles and without touching the foundation laid on the solid rock “Jesus” who appeared on the earth for sinners. Hoping this disciple of Jesus Christ will bring acceptable changes to all churches like Orthodox Syrian Church, Syrian Orthodox Church to become a single community under a single patriachate in full communion with Marpapa the successor of St. Peter to whom Jesus authorized to buld church, the partriarchate comprise “the Malankara Catholic, the Orthodox Syrian Church and the Syrian Orthodox Church in Kerala. This is just my own wish.

    All wishess and prayers to Pappa/ and the whole Christian community around the Globe to join together to strengthen the church founded on faith of Jesus Christ by St. Peter who has the key of Heaven and Earth.

    Thomas V. George
    Onampalli House
    Malankara Catholic faithul.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

20 + 4 =